Mert Küçükünal .....Boğaziçi Üniv. Makine Fak..

Meral Kaplan .........Marmara Üniv. Hukuk Fak.

Volkan Güvenç ......Doğu Akd.Üniv. Bilgisayar Müh.

Mehmet Bilgen ......Bahçeşehir Üniv. Mimarlık Fak.

Kendilerini ve ailelerini kutluyor, üniversite

yaşamlarında başarılar diliyoruz.

• Ahmet Gönen’in bir kez daha dede olma mutluluğunu yaşadığını duyduk. Oğlu Burak Gönen’in Ahmet Ege adlı oğluna uzun ve sağlıklı bir ömür diliyor ve tüm aileyi gönülden kutluyoruz.

ROTARY BİLGİLERİ...

AĞUSTOS AYI DEVAM RAPORU...

Temmuz ayına göre küçücük de olsa bir düşüşle %72’lik bir ortalama sağladık. Özellikle ayın ikinci yarısında birçok dostumuzun tatil ya da farklı nedenlerle kent ve yurt dışına çıkmış olmaları, ilk iki haftadaki yüksek oranı sürdürmemizi engelledi. İlginç olan, %100 devam sağlayan üye sayımızın çokluğu. Telafi kartlarındaysa düşüş var; Kaleiçi ve Perge kulüplerinden getirilen sadece üç atendans görünüyor. Eylül ayıyla birlikte geleneksel çıkışımızın başlamasını bekliyoruz. Birkaç istatistik verelim :

Üzüldüğümüz konuysa, bu ay üç üyemizi hiçbir toplantımızda görememiş olmak. Yönetim Kurulu kararıyla iki dostumuzun izinli olduklarını da hatırlatalım.

1 TEMMUZ’DAN BU YANA...

SİZİN KÖŞENİZ...

Çetin Altan’ın beğeniyle okuyacağınızı umduğumuz bir yazısını yayınlıyoruz. Bu yazıyı bize gönderen başkanımıza teşekkür ederiz.

Bilmiyorum siz istediklerinizi "sırasında" yapabildiniz mi? Ben hiç yapamadım. Küçükken anneannem cebinde taşıdığı bir tomar anahtarla kilerdeki dolapları açtığı zaman, canim pestil isterdi. Bilirdim sapsarı kayısı pestilleriyle, kararmış mor erik pestillerinin hangi dolapta olduğunu.

Anneannem: "Simdi sırası değil, birazdan yemek yiyeceğiz", derdi. Yemekten sonra ise yavaş yavaş herkes öğle uykusuna yatardı. Şayet "Belki sırası gelmiştir" diye yine pestil istersem, anneannem ; "Simdi sırası değil. Bak herkes yattı. Sen de yat. Ondan sonra..."derdi. Öğle uykusundan sonra pestil istediğim zaman da cevap yine aynıydı: "Simdi sırası değil. Aç karnına dokunur. Nerdeyse aksam oluyor.Birazdan yemek yiyeceğiz..:" Bir türlü sırasına rastlatamamıştım pestil istemeyi.

Bir gün babam bos bulunup bana iki çam ağacının arasına, kolan vurdukça göklere uçacak bir salıncak kurmayı vaadetmişti. Ama bir daha bu vaadini hiç anımsamaz göründü. İkide bir anneme gider: "Haydi söyle babama, salıncağı kursun", derdim.Annem: "Simdi sırası değil, başı ağrıyor," derdi. Başı ağrımazsa gazete okuduğu için salıncak kurmasını istemenin zamanı değildi. Gazete okumuyorsa banyoya gireceği için... Salıncak istemenin de bir türlü sırasını getiremedimdi.

Yaz günleri bahçe kapısının önünden, "Vişnee kaymak" diye bağırarak dondurmacılar geçerdi. Koşa koşa içeri gelir: "Dondurma alayım mı," diye sorardım. "Şimdi sırası değil," derlerdi. Birlikte çocuk dergilerinin bulmacalarını çözmeyi önerirdim:" Şimdi sırası değil," derlerdi. Bir şeytan uçurtmasısın kuyruğunu bile yapmaya yanaşmazlardı: " Şimdi sırası değil," derlerdi.

Okulda öğretmen ders anlatırken, aklıma gelen bir şeyi sormak için parmağımı kaldırırdım. Öğretmen bir süre görmezlikten gelirdi parmağımı. Kolum yanlış yere dikilmiş fasulye sırığı gibi öyle havada kalırdı. Sonunda öğretmen: " Şimdi sırası değil, indir bakayım parmağını aşağıya," derdi. Etütlerde gizli gizli roman okurken de, bir müdür muavini başıma dikilir: "Simdi sırası mı roman okumanın, kapat onu da dersin çalış," derdi.
İlk yazdığım yazılara da yazı işleri müdürleri ayni gerekçeyle karşı çıkmışlardı: " Şimdi sırası değil bunun," diyorlardı. Piyeslerim için de ayni itirazı çok duydum: "İyi ama şimdi sırası değil..."

Aşık olduğum zamanlar yemekte, yahut yürürken, yahut otururken, canim birden öpüvermek isterdi yanımdaki sevgiliyi. Kursağımda kalırdı arzum. Bir el, vagon tamponu gibi yavaşça iterdi yüzümü. "Hişşt yapma, simdi sırası değil," Parlamentoda konuşurken de sık sık bağırırlardı "Amma yaptın yahu, Şimdi sırası mı bunun?"

Velhasıl hiç bir şeyin sırasını tam getiremedim. Ama sırasız mırasız bir şeyler yapmaya çalıştım kendimce. Bir şey yapmak için sırasını bekleyenler ise, genellikle hiç bir şey yapamadılar. Öteden beri aklıma takılıp kalmıştır, bir şeyi yapıp yapmamanın "sırası"nı kimin saptadığı...

Ve kendimce söyle demişimdir: BİR ŞEYİ YAPMANIN SIRASI, ONU YAPMAK ISTEDİGİN ANDIR. Zaman ayarını ters kullanmışsan zaten toz olur gidersin. Yok ters kullanmamışsan, "simdi sırası mıydı" diyenlere uzaktan nanik yaparsın. Sırasında mi doğup ölüyoruz ki, her şeyi sırasında yapabilelim... Başarırsan "sırası", başaramazsan "sırası değildi" oluyor ve insanlık böyle bir çalkantı içinde akıp gidiyor.

Geçen hafta günlerden bir gün sevgili eşim Hülya ile birlikte kendisini ofisine bırakmak üzere iki elim direksiyonun üzerinde yola koyulduk. Şimdi diyeceksiniz ki herkesin iki eli araç kullanırken direksiyon ( minibüs ve taksi sürücüleri hariç ) üzerindedir, ne gereksiz teferruat ! Ben de o zaman size Hülya’yı yeterince tanımadığınızı beyan ederim. Efendim; sevgili eşim biriktirip buzdolabında sakladığı tüm eleştirileri ile vereceği kötü bir haberi ya da kesinlikle itirazımla karşılaşacağını düşündüğü tüm talimatlarını, sıkışık bir trafikte iki elim direksiyon üstünde yani bir anlamda kendimi iki elim ve kolum bağlanmış hissettiğim zaman dilimlerinde söyler. Nedense böyle bir durumda iken de aklım da pek çalışmaz.

İşte ben bu halde seyrüsefer halinde iken; sevgili Hülya ; bu hafta işyeri ziyareti olarak Sera Otel Tura Jewellery’e gidiyoruz seninde mutlaka gelmen gerekiyor dedi. Ben de boş bulunarak; ne yani otel odaları ile kazan dairesini mi? gezeceğiz demişim. Cehaletime çok kızdı. Tura Jewellery değerli maden ve taşlardan oluşturulmuş ve genellikle kadınların takı olarak kullandığı materyallerin yani mücevheratın sergilendiği ve kibar beylerin de buradan eşlerine naif hediyeler almak imkanı bulduğu bir mekanmış. Bu özlü açıklamasından hemen anladım ki; sevgili eşim, benim de kibar bir bey olmamı ya da benim kendimi kibar bir bey gibi hissetmemi sağlamak için bu muhteşem fırsatı kaçırmamamı istiyor. Bir ara duygulandım ve gözlerim yaşardı. Nihayet ben de kibar bir bey olabilecektim.

Ancak bu mutluluktan büroma döndüğümde uyandım. Bir kere altın suyuna batırılmış ve üstüne kırılmış buzlu camdan bir parçanın monte edildiği yüzüğü ben nadide bir parça sanacak kadar bu konulardan uzağım. Hatırlayabildiğim kadarıyla bu güne değin Hülya’ya aldığım en değerli takı nikah yüzüğü idi. Hemen son zamanlarda elimden düşürmediğim NİETZSCHE’ye beni bu durumdan belki kurtarabilir düşüncesiyle müracaat ettim “ Sizler kartal değilsiniz ; ( bana ve benim gibilere söylüyor ) Bu nedenle mutluluğu zihnin şiddetiyle öğrenmediniz. Kuş olmayan biri yuvasını uçurumların üzerine yapmamalıdır.” ifadesi çok hoşuma gitti ve itinayla Lap-Top’uma kaydettim. Hemen zoraki başkanları olduğum tüm kadın rotaryenlerin kocalarını aradım. Yukarıdaki özdeyişi hepsine teker teker okudum, hepsi de anladıklarını söylediler.

Sevgili eşime sonradan sordum. İfadesine binaen söylüyorum, tanrıya şükürler ki bizde bir zayiat yokmuş.

O gün sevgili eşim Hülya’ya sarı-lacivert renkli çiçeklerden oluşan bir buket ve bir de öpücük verdim.

Saygılarımla,

Rtkç.Naci Yazıcı