Deniz Güneş KUMSAL

BREZİLYA’DAN MEKTUPLAR (1)                                            25 OCAK 2006, BRAZIL

Merhaba Ege Başkanım…
Merhaba Değerli Rotaryen Büyüklerim… 

Bugün sizlerden ayrılışımın 140. günü. 6 Eylül 2005 günü Antalya’dan yola çıktım. Önce İstanbul’a… Oradan Paris’e… Paris’ten tam 12 saatlik uçak yolculuğu ile Brezilya’ya Merhaba dedim. 21 milyonluk nüfusu ile dünyanın en büyük ikinci kenti SAN PAOLO havalimanına inmiştim. Dünyanın bir ucunda yapayalnızdım. Bundan sonra 4 saatlik uzun bir yolculukla 1 yılımı geçireceğim RECIFE kentine gidecektim.

Yeni ailem nasıldı…?

Messenger aracılığı ile tanıdığım ailenin küçük oğlu HUGO nasıl biriydi…? Biyolojik anne ve babamdan sonra Brezilyalı ailem CARMEN ve ROBERTO’ya anne-baba diyebilcek miydim.?

Bu ve buna benzer onlarca soru beynimde uçuşurken tam 30 saatlik yolculuğun ardından RECIFE havalimanına indim.

“İlk izlenim önemlidir” derler ya ben de arada sıcaklık olsun diye Brezilya milli takımının formasını giymiştim. Üzerimde Brezilya Forması ile havalimanında etrafıma bakınırken birden Sarı-Lacivert formalı birisinin bana el salladığını fark ettim. Bu yeni ailemin oğlu HUGO’ydu. Ben onları mutlu etmek için Brezilya Milli takımının,  onlar da beni mutlu etmek için Fenerbahçe Formasını giymişlerdi.

Karşılıklı sarılmalar, kucaklaşmalar, şakalaşmalar derken 40 dakikalık bir yolculuktan sonra yeni evimize geldik.

Evimiz okyanus kıyısında mükemmel bir recidence…

Brezilya’daki ilk akşamımda ailenin diğer fertleriyle tanıştım. Hiç yabancılık çekmedim. Hepsi bana evin oğlu gibi davrandılar. Ben de onların hepsini ailemin bir ferdi olarak ilk günden kabul ettim.

Aradan bir hafta geçti… Okulumla ilk tanışma günüm.

Okulumun adı Collejio Motivo… Aynı bizim Antalya Koleji gibi. Her şey düzenli, disiplinli ve güvenli.

Kolej müdürü ile tanıştırıldım. Okulun tüm yönetimi beni tanıyor. Rotary 2430. Bölgenin gönderdiği formlardan hepsi adımı öğrenmiş. Çok mutlu oldum. Sınıfa girdim. Sınıf arkadaşlarım da beni merakla bekliyorlarmış. “Türk arkadaş gelecek” diye sabırsızlanıyorlarmış. Kısa sürede kaynaştık.

Yani birinci dersin sonunda neredeyse hepsiyle kaynaştık. Bu arada Brezilya gençliğinin arkadaşlık kurallarına göre birisine “Merhaba” dediğiniz zaman o sizin arkadaşınız oluyor. Bu yüzden Brezilyalı bir gencin ortalama 300 arkadaşı var.

Bunu ilk öğrendiğim zaman epey burulmuştum. Çünkü benim Brezilya’daki arkadaşlarım sadece 3 ‘tü. Ama bu sayı kısa sürede arttı. Şimdi Brezilyalı, Japon, Alman, Portekizli, Avustralyalı, Amerikalı 100’ü aşkın arkadaşım var burada. Çok mutluyum ve hiç yalnızlık çekmiyorum.

 Burada şimdi yaz. Okullar 1 Aralıkta yaz tatiline girdi. Şubat başında tekrar açılacak. Yaz tatilim güzel geçiyor. Brezilya’nın güzelliklerini keşfediyorum. İnanılmaz yeşil bir ülke Brezilya. Dünyanın tam anlamıyla akciğeri… Dünyadaki bunca atıklardan kirlenen havanın nasıl olup da halen oksijen taşıdığını Brezilya’nın yeşilliklerine bakınca daha iyi anlıyor insan. 

Brezilya’da Türkler çok seviliyor. Bunun en önemli sebebi İbrahim ERİŞ… İbrahim ERİŞ bildiğiniz gibi Brezilya’yı hiper enflasyon batağından kurtaran Merkez Bankası Başkanı. Burada adı “Kahraman Türk” diye anılıyor.

Hiper enflasyon dedim ya… Brezilya’daki gelir dağılımını çok fena bozmuş. Bu enflasyon altında yıllarca yaşayan halk, sonunda bir de bakmışlar ki iki gruba ayrılmışlar : AŞIRI ZENGİNLER ve AÇLIK SINIRINDAKİ AŞIRI FAKİRLER…

Zengin ve fakir zıtlığı sokaklarda çok belirgin bir şekilde yaşanıyor. Bir tarafta İstanbul’un Etiler’i gibi lüks konutlar, lüks plazalar… Hemen yanı başındaki sokaklarda ise kartondan yapılmış evler görmek mümkün. Yani fakirler, zenginlerin satın aldığı lüks beyaz eşyaların ambalaj kartonlarından yaptıkları evlerde yaşıyorlar. Tabi buna ev denirse.

Bu çarpık durum beraberinde büyük bir güvenlik sorununu getirmiş. Hiçbir bayan yalnız başına araba kullanamıyor. Kullanmaya kalkarsa ilk trafik ışığında sokak çeteleri tarafından arabadan indirilip gasp ediliyor.

Apartmanların etrafı ise 3 metrelik duvarlarla çevrili. Sadece duvarlar güvenliği sağlayamıyor. Duvarların üstündeki tellere 24 saat elektrik veriliyor. Duvarlardan atlamaya kalkan olursa elektriğe kapılıp ölüyor.

Kısacası Brezilya çok güzel bir ülke. İnsanları da çok iyi. Ama toplumun geneli mutsuz. Çünkü zenginler paralarının keyfini süremiyorlar. Zenginliklerinin verdiği gücü, ancak can ve mal güvenliklerini sağlamak için kullanabiliyorlar. Ve birçok zengin Brezilyanın ortak dileği “Keşke bu kadar paramız olmasaydı da özgürlüğümüz kısıtlanmasaydı.” şeklinde

Brezilya da her şey KAPKAÇ’la başlamış. Yıllar önce sokaktaki kapkaççılar masum hırsızlar olarak görülmüş. Bu kapkaççılar sonra çete olmuşlar. Çeteler her türlü suçu yöneten mafya olmuşlar. Şu anda da tüm Brezilya’nın suç olayları ülkedeki belli mafyalar tarafından yönetiliyor. Bu mafyalar eylemlerinde açlık sınırında yaşayan ve kaybedecek bir şeyi olmayan insanları kullanıyor.

Bizim ülkemizde yıllarca yüksek enflasyonu yaşadı. Bizde de gelir adaleti bozuldu. Bizde de kapkaç arttı. Umarım bizim ülkemizi yönetenler de kapkaç ve bu gibi gasp suçlarına karşı caydırıcı önlemler alır da, Türkiye’miz buna benzer sıkıntılar yaşamaz.

Sevgili Başkanım…
Değerli Rotaryen Büyüklerim,

Her şeye rağmen Brezilya’da olmak çok güzel. Çünkü bambaşka bir kültürü tanımak büyük bir zenginlik. Bambaşka bir coğrafyada çeşit çeşit yaşamlara tanık olmak büyük bir deneyim.

Bana bu fırsatı verdiğiniz için Antalya Rotary Kulübü’nün tüm üyelerine tek tek teşekkür ediyorum.

Herkese sonsuz saygılarımı sunuyorum…

Brezilya’dan sizlere yeniden yazmak dileğiyle,

Deniz Güneş KUMSAL
Antalya Rotary Kulübü
2005/2006  Uzun dönem Gençlik Değişim Öğrencisi
RECIFE/ BRAZIL