BAŞKANIN MEKTUBU

Sevgili Dostlarım,
Yarın konferansa katılmak üzere Belek'te olacağımdan,toplantımızı GDB Aytaç Küçükünal yönetecektir.
Uzun Dönem öğrencimiz Juliana'da konferansa katılıyor.Biliyorsunz Juliana 29.5.2006 da ülkemizden ayrılıyor.Onu çok özleyeceğiz.Sevgili Göksel Kumsal ve ailesine,Hediye Kayacan ve ailesine konukseverlikleri nedeniyle teşekkür ederim.
Geçen haftaki toplantımızda Antalya Devlet Konservatuarı lise son sınıf öğrecisi Bayram Karamenderes'in konseri bizlere çok güzel duygular yaşattı. 11 yaşında başladığı piyano serüveninin ,müzikle içiçe bir ailede yetişmenin avantajını,kişisel yeteneği ile birleştirerek,çok uzun yıllar devam edeceğine inanıyoruz.Sevgili Zeynep'e Bayram'ı bizlerle tanıştırdığı ve bir parçasında eşlik etttiği için teşekkür ediyoruz.Bir diğer teşekkürümüz ise Bayram ve ailesine..Bu uzun başarılı yolda her zaman yanlarında olacağız

Rtn. Ege Altay
Antalya Rotary Kulübü
2005-2006 Dönem Bşk.
 

Sevgili Dostlar,

Geçen toplantımızda kınadığımız Danıştay’a yapılan saldırı üzerine yaptığımız konuşmalardan sonra sizlere yazmayı  ve düşüncelerimi sizlerle paylaşmayı istedim. Yazım iki bölümden oluşacak, birinci bölüm tespitlerimi ve eleştirilerimi ikinci bölüm ise önerilerimi içerecek.

Cumhuriyeti ve onun ilkelerini benimsediğini söyleyenler toplumumuzu bir bütün olarak anlamaya çalışmak ve düşüncelerini herkesin  anlayabileceği şekilde ifade etmek yerine “biz” ve “onlar” diye iki ayrı kimlik oluşturarak halkın çok büyük bir bölümünü dışlamış bulunmaktadır. Özellikle Cumhuriyet bayramlarının ve diğer milli bayramların askeri kutlamalar platformuna dönüştürülmesine  sessiz kalınmıştır. Bu anlayışla hazırlanmış törenlerde halkın yeri hiç olmamıştır. Yıllardır elit kesim kendi kendine ve şeklen Cumhuriyet bayramlarını kutlamıştır.   Milli bayramlarda halk hep seyirci olarak kalmış, bu sebeple toplumun büyük bir kesimi bu duyguyu ve birlikteliği içselleştirememiştir. 10. Yıl Marşı’nı coşku içinde  söylemek görevi yerine getirmiş olarak sayılmıştır.

Soğuk savaş döneminden kalma  “halk cahildir, halk anlamaz” anlayışı,  demokrasilerde bir anlam taşımıyor. Cahil, anlamaz denilen kişinin de oy hakkının okumuş insanla eşit olduğu gerçeği göz ardı ediliyor. Yıllardır dışlanmış olan toplum kesimleri şimdi “ben buradayım!” diye biraz da öfke ile meydanlara  çıkıyor. İçe kapanıp kendi kendimize oynamış olduğumuz cumhuriyet oyununu tüm kesimlerle birlikte oynamamız gerektiğini maalesef cumhuriyetimiz tehdit altındayken fark ediyoruz. Oysa etrafımıza bir an dönüp baktığımızda bu durumun  apaçık ortada duruyor olduğunu göreceğiz.

Milli Güvenlik Kurulu her ay rutin bir şekilde toplanır. Ve sonuç bildirgelerinde uzun zamandır hiç değişmeyen bir ifade her ay kullanılmaktadır;  “ İrtica en önemli tehdittir!”. Peki aynı şekilde yıllardır ortaya konan bu gerçek karşısında Cumhuriyetin faziletine inanan kesim neler yapmaktadır?

…

Cumhuriyetin ve ilkelerinin korunması ve ileriye taşınması ilelebet  kamu kurumlarının sorumluluğuna bırakılamaz. Cumhuriyet ve kazanımlarının halk tarafından benimsenmesi sağlanmalıdır. Burada da görev bizlere düşmektedir. Artık sorumluluk üstlenmek ve katılımcı olmak zamanıdır.

Akıl kullanan insanlar bir sorunu tespit ettiklerinde anında çözerler. Bunu sağlamak için de “Sorunu yaratan esas nedeni” ortadan kaldırırlar.

Sızlanan, dert yanan, şikayet eden insanlar güçsüzlerdir. Güçlü insanlar sorunu çözer ve yoluna devam eder. Güçlüler; sorunu söyleyip yıllarca tekrar ederek kendiliğinden çözülmesini beklemezler. Güçlüler olaya müdahil olur, sorumluluk üstlenir ve inisiyatif alırlar. Tıpkı Büyük Atatürk gibi…

Cumhuriyet ve laiklik karşıtı düşünceleri yaratan nedir? 

“EĞİTİMSİZLİK” ve

“ÖĞRENİMSİZLİK”

Ülkemizde eğitim sisteminin sürekli zafiyet içerisine düşürülmesini biz cumhuriyete inananlar görmedik mi? Neden bunca zamandır bu duruma seyirci kaldık.Artık sadece “irtica en önemli tehdittir” tespitini yapmış olmak sorunu çözmeye yetmemektedir. Eğitim kurumlarımızın içeriği boştur. Şeklen eğitim ve öğrenim yapılmaktadır. Öğretmenlerimizin çok büyük bir bölümü moralsizdir. Okullarımız ekip ve ekipman olarak yetersizdir. Çok küçük paralarla çözülebilecek yüzlerce sorun birikmiştir. Okul öncesi eğitim sıralamasında Antalya’mızın 56. sırada olduğunu ve şehrimizde yaşayan her yüz çocuktan ancak 21’inin okul öncesi eğitim aldığını biliyor muyuz? 

Yine şehrimizde gecekondu bölgelerinde okuyan çocuklarımızın %70’inin sabahları AÇ olarak okula geldiğini ve açlık sebebiyle çocuklarımızın algılamalarında sorunlar olduğunu biliyor muyuz? Ve bu şekilde yaşayan ve eğitilen çocuklarımızın 10 yıl sonra beraberce yaşayıp hareket edeceğimiz gençler olacağını göz önüne almamız gerekiyor. Ve elimizi çabuk tutarak bir an önce çalışmaya başlamamız, daha çok, daha çok çalışmamız…

Neler yapabileceğimize bol bol konuşarak karar vermemiz gerekiyor.

Sadece bu konunun konuşulduğu bir Genel Kurul toplantısı yapılmasını talep ediyorum.

Saygılarımla.

Rtn. Orhan Şenoğlu