Uluslararası Rotary 12-15 yaş dönemindeki çocuklara yönelik bir Kompozisyon ve Poster Yarışması düzenliyor. Birinci gelenin 2000 USD, ikincinin 1000 USD ve üçüncünün de 500 USD tutarında burs kazanacakları bu yarışmanın konusuysa şöyle : “DÜNYA’YI BAŞKALARI İÇİN DAHA İYİ BİR YER HALİNE NASIL GETİRİRİZ?” 15.12.2001 tarihine kadar bu yarışmanın gerçekleşmesi ve 31.12..2001’e kadar da sonuçların U.R’ye ulaştırılması gerekiyor. Ayrıntılar ilgili komite görevlilerince önümüzdeki günlerde sizlere aktarılacak.

Uzun Dönem Gençlik Mübadele programıyla ilgili formlar geldi. İlgilenen dostlarımız bunları başkandan ya da komite başkanı Ege Altay’dan temin edebilirler. Aday öğrencinin 20/08/1984 - 20/08/1988 arasında doğmuş olması gerekiyor. Yıllardır süregelen bu başarılı değişim programının benzerleri arasında en ucuzu ve en güvenlisi olduğunu lütfen unutmayın. Son başvuru 5 Kasım!!!

Kısa Dönem Gençlik Mübadele ya da diğer adıyla YAZ KAMPLARI programı için aday gösterme süresi 15 Kasım’da doluyor. 16-20 yaş arası gençlere yönelik olan ve çoğunlukla Avrupa ülkelerindeki kampların sözkonusu olacağı bu programla ilgili başvuru formlarının da geldiğini duyuralım.

23 Mart 2019 yılında ölecek olan ben (Ünlü Medyum O. Berberoğlu öyle diyo) 1946 yılında Antalya Zerdalilik’de doğdum. Lise dahil Antalya’da okudum. Üniversiteyi Ege’ de. Makine mühendisiyim. İş hayatıma MİMSA AŞ ile başladım MİMPA AŞ. ile bugünlere geldim.

Kara avcılığına birkaç yıldır gidemedim ama yine gideceğimi biliyorum, hem de Afyon’a, Konya’ya. Kışın olacak belki, gölün ortasında buzun üzerinde yine yürüyeceğim, bu cesaretim 1974 yılında Kıbrıs harekatına katılmamdan olabilir. İnsanın harp psikolojisi içerisinde geçen günlerinden sonra, yıllar da geçse cesaretini kaybetmemesinden olabilir belki de .

Evet dostlar; size bitmeyen askerlik anılarımı sayfalarca yazabilirim, ama sizi sıkmayacağım. KIBRIS’a ilk çıktığımız akşam üzerini ve gecesini, topladığım bir torba dolusu altındiş anımı merak edenlere anlatabilirim. Yani ben GAZİYİM.

Yıl 1974 Askere gideceğim yıldı. Osman Berberoğlu bekar, ben bekarım. Büyük baskı vardı evlenmem için. Hatırlıyorum bir akşamüzeri Konyaaltı’nda arabayla dolaşıyoruz , üç kız kaldırımda yürüyor, döndüm baktım bir tanesi için, işte böyle biriyle evlenebilirim dedim. Bir hafta sonra yedek subay okuluna gittim... Yıl 1977, Şubat ayı evlilik için baskılar yoğun, kızgınlıkla evlenmeye karar veriyorum. Ablamlara bir kız bulun evleneceğim diyorum. Eniştem bir banka müdürünün kızını söylüyor; ben de Osman’a söylüyorum. Osman “o kız kim biliyor musun” diyor, hayır deyince “hani askere gitmeden önce böyle bir kız olursa evlenirim demiştin ya, işte o kız o”!

Kısmetmiş Leyla ile 15 Ekim 1977 de evlendim. 1978 de doğan oğlum şimdi Amerika’da okuyor. İkiz kızlarım var 1987 doğumlu, onlar da Antalya Koleji Güzel Sanatlar Lisesi 1.sınıfta okuyorlar.

Kendimi tahlil edince sosyal birisiyim diyorum, çünkü herkesle barışığım, bir çok dernekteyim. Bir tanesi Yaşar Süzen’in asamblesinden dönerken gerçekleşen oluşumun, Magandaların (Can dostları) değişmez başkanıyım.

1992 yılında ROTARY’e alındım. Tabandan başlayarak gelecek dönem başkanlığına kadar geldim. Topluma bir şeyler vermenin mutluluğunu duyuyorum. Dostluğu çok seviyorum. Bana komitacı diyen dostlarım var, ve gocunmuyorum. Çünkü Rotary’nin de bir tür komita olduğunu biliyorum.

Tam zamanını buldu bu istenilen özgeçmiş, size önemli bir şey açıklayacağım.

Yıl 1975 askerden gelmiş Vakıf İşhanında proje bürosu açmıştım. Üç dört ay geçmiş şirket kurmuştuk beş teknik eleman. Arkadaşlığımız daha eskilere dayansa da Osman Berberoğlu ile 1976 Yılı başında ortak olmuştuk, aradan 16 yıl geçti. MİMSA Şirketini tasfiye ettik. 1992 yıl sonu biz ikimiz ortaklığa MİMPA AŞ. ile devam etmeye karar verdik, o günlerden bu günlere geldik, tam 25 yıl geçti. Ben Leyla ile, Osman Hatice ile evleneli 24 yıl olduğu halde.

Şu an elimizdeki işleri tamamladık, Osman “ben inşaat işinden yoruldum, yapmayacağım” deyince medeni insanların yaptığı gibi dostça başlayan beraberliğimiz yine geçen ay dostça sonlandı. Kağıt üzerindeki ortaklığımız bitti ama gönül ortaklığımız, dostluğumuz, arkadaşlığımız bitmedi ve kesinlikle artarak devam edecek.

Evet dostlarım iki Rotaryen dostunuz şirket ortaklığını noktaladı. Bu gelişmeyi de ilk kez sizlerle paylaşmak ve Rotary aileme duyurmak istedim.

Sizleri ve Rotary’yi yi çok seviyorum. Kısa olmasını arzu ettiğim özgeçmişimle sizleri sıkmadığımı umuyorum.

Rotaryen sevgilerimle .........

Bu hafta gene Rtn.Turhan Sözen’in bir yazısına yer veriyoruz. Rotary’yi çok iyi incelediğini ve çoğumuzun göremediği biçimde yorumladığını bildiğimiz deneyimli dostumuzun Rotary’ye ve bugünkü hizmet anlayışına çarpıcı bir eleştiri getirdiği bu yazısını lütfen dikkatle okuyunuz .

ROTARY’DE HİZMET

A.Turhan Sözen

BİZDEN HABERLERİN DEVAMI

Efendim; sizlere geçen haftaki yazımda RK’ların da nihayet seçimlerini yaparak organlarını oluşturduğunu bu sütunlardan ifade etmiştim. Artık hepiniz biliyorsunuz ki eski pasifist yönetim şanına uygun bir şekilde uyurken tasfiye edildi. Bundan sonra bu sütunun sol üst köşesinde gördüğünüz haşmetli boynuz ; kendimin demokrasi aşığı mümtaz bir şahsiyet olması hasebiyle tüm etkinliklerinize bizzat şahsımda temsil edilerek katılacak. Bundan hiç kuşkunuz olmasın.

Niçin bu kadar net ifade ediyorum. Çünkü bilindiği üzere sevgili eşim Hülya; otomobil denen ve insanları ( bir hayvan sever olarak utanıyorum ama bazen de ve hatta dahi çoğunlukla ayıları ) bir yerden başka bir yere ulaştırmak için kullanılan motorlu aracın; bu acayip aygıta yön verme işlevini gören direksiyonu ihtiva eden sol ön yanında oturmaktan hiç hoşlanmaz . Kendisinin ifadesine binaen söylüyorum sağ ön koltuğun manzarası daha iyi imiş.

Yukarıda anlattığım seçimin ertesi sabahında erkenden kalkarak, her gün olduğu gibi, Hülya’nın kahvaltısını itinayla ve korkarak hazırladım. Korkarak diyorum çünkü; mutlaka bir bahane bulur beni azarlar. İki dilim usulünce kızartılmış ekmek, omlet, tereyağı ve bal ile özellikle tercih ettiği porselen demlikte iyice demlenmiş İngiliz çayı ve boş fincan ile günlük gazetesini gümüş tepsiye güzelce yerleştirdim. Tabi ki ipek peçetesine sardığım kaşık, çatal ve bıçağı da unutmadım. Elimde tepsiyle odasının kapısını çaldım, kibarca “ room service ..!” diye seslendim. İçeriden GİRRR!!! dedi. Kahvaltısını kendisine sunarak kıçın kıçın yani geriye iki adım attım. İki elimi önümde yani göbeğimin üstünde kavuşturarak beklemeye başladım... Omletinden bir parça aldı yedi .

Ve dedi ki bu akşam İbrahim Coşar’ın organize ettiği “ teke zortlatması “ dersi var oraya beni sen götüreceksin . Ve tabi diğer tüm toplantılarımıza ya da etkinliklerimize de diye ekledi. Zaten RK Dönem Başkanı sıfatıyla bu etkinliklere katılmam protokol gereğiymiş, kendisi de sap pardon... yalnız gitmeyeyim diye bana eşlik edecekmiş. Sanırım; şimdi etkinliklerinize katılmam hususundaki istek ve coşkumu anlamışsınızdır.

Ben de mümtaz şahsiyetimi takım elbise giymek suretiyle pekiştirerek sevgili eşimle birlikte söz konusu halk oyununun dersinin icra edileceği Antalya Koleji’ne gittim. Doğrusunu isterseniz dans özürlüsü olduğum için takım elbise giydim ki derse katılmam hususunda şahsıma ısrar olmasın. Nitekim olmadı da. Resmi erkanın niçin sürekli takım elbise giydiğini o zaman daha iyi anladım.

Salona göz gezdirdim, gururlandım çünkü neredeyse tüm RK’lar derse katılmak üzere gelmişlerdi. Gerçi gözlerinde kurbanlık koyun gibi bir ifade vardı ama her neyse. Ders başladı; hoca zıpla, zıpla ,bas , salla, salla ,bas, zıpla, zıpla, salla, salla, bas... gibi benim anlamadığım ama kulağa hoş gelen komutlarla sekiyor; katılımcılar da inanılmaz ve göze hoş gelen bir ritim ile ona uyuyorlardı. Hele Hülya... sanki teke zortlatması değil serçe zıplaması oynuyor. O ne zarafet ne güzellik adeta genç kız gibi, gözümü ondan alamadım doğrusu. Bence iyi düşünülmüş bir etkinlik. Neden mi derseniz ? Bizzat bir doktor olarak Oktay’dan bilgi aldım. Kendi eşi ilk dersten sonra on beş gündür elini kolunu oynatamaz haldeymiş. Buradan yola çıkarak, en az on beş gün evde dayaktan kurtulabileceğim sentezine ulaştım. İlk dersten umduğum sonucu alamadım. Şimdi dört gözle ikinci dersi bekliyorum. Ayrıca bence dersin bir saat olması yeterli değil. Hocayla görüşüp; dersin iki saat olmasının daha yararlı olabileceğine ikna etmeğe çalışacağım. Bu konuyu Nietzsche’ye danıştım. Bana Zerdüşt adlı kitabından; “ Ve hayat bana sırrını açtı: ” bak “, dedi; ben hep kendini aşması gerekenim...” sözlerini okuduktan sonra sen de aşabilirsin dedi. Ben de anladım Usta dedim.